BLOG LIESBETH: BLIJ MET MIKE

Liesbeth :: CITYMOM.nl 1 Liesbeth :: CITYMOM.nl 3 Liesbeth :: CITYMOM.nl 2

Zal ik het doen? Een blog wijden aan Mike? Mijn partner? In crime en in de liefde? Zoveel momenten op een dag ben ik me bewust van alles wat ik heb. En dan bedoel ik ook zeker Mike. Mijn liefde. De vader van Noortje en Annabel.

’s Ochtends is hij altijd als eerste het bed uit. Slaat zijn dekbed open als we om 06.30u het getrippel op de overloop horen van Annabel. Op de automatische piloot en met één oog half dicht kruipt ze tegen haar vader aan. Na een paar minuten hoor ik dan “Papa bekertje melk.” Ik voel dat haar kleine handje mijn gezicht zoekt, ik pruttel wat en daar gaan ze. Papa Mikey en Annabel. Het is vaste prik. Wat zo tof is, is dat ie ook het bed uit gaat als het  06.15u of 06.00u is. Ook dan zoekt een klein handje mijn gezicht maar dan pruttel ik niet. Ik doe alsof ik slaap. Terwijl ik heus wel weet dat het pas 06.00u is. Ooooowww!!

Natuurlijk sta ook ik wel eens te tieren op die allerliefste papa Mikey. Over de sokken die half onder het bed slingeren waar de stofwolken aan hangen. Want ik had hem nog zo gevraagd om voor de verandering ook eens ónder het bed stof te zuigen. Of omdat ik de handdoek in de keuken welke ik nét schoon heb opgehangen, terug vind op de vloer. “Er is een beker melk omgegooid” was z’n antwoord. Ik denk dan, pak een vaatdoekje. Maar goed. Laatst ook, we hadden een meningsverschil waarvan we allebei vonden dat we in ons recht stonden. “Zak er maar in” dacht ik. “Zonder jou gaat het veel sneller en doen de meiden tenminste normaal”. Zelf vind ik er niks mis mee om af en toe een goede discussie te hebben. Nu ben ik iemand die pittig en direct kan reageren. Maar ik kan ook mijn ongelijk toegeven. Na de heftigheid van een eerlijk gesprek weet je allebei weer waar je staat.

Maar serieus. Gezeur om sokken, beter stofzuigen, die net schone vuile handdoek of iets wat met de opvoeding te maken heeft.. Het is natuurlijk zeiken om niks. Ja echt, dat vind ik. Ik ken leuke vriendinnen, en medemoeders die dit namelijk niet meer hebben. Hun partner in crime. Die ene o zo vertrouwde schouder om tegenaan te hangen of tegen te slaan als ze in strijd zijn. Het is vreselijk. Het lijkt mij vreselijk moeilijk. Kónden die vrouwen nog maar zeiken om die slingerende sokken en al die andere dingen.

Er zijn zoveel momenten waarop ík besef dat ik zoo blij ben dat Mike ook veel praktische dingen oppakt. De badkamer poetsen, even snel een wasje ophangen, tanden poetsen van de twins om 08.15u vlak voordat we op de fiets stappen op weg naar school. Dat soort dingen. Het lijkt zo vanzelfsprekend. Maar dat is het niet. Echt niet. Nou goed. Dat wilde ik gewoon even delen. Geen mooi, spannend einde van deze blog maar een blijk van medeleven naar de vrouwen die het in hun eentje moeten rooien. Oprecht respect voor hen!

Blog by Liesbeth Sterrenberg: Liesbeth is moeder van tweeling Noortje en Annabel en is samen met Mike al 4 jaar de zeer trotse ouders van deze twee meisjes. Zoals ze zelf zegt: “ze zijn heel leuk, onze twins, maar ook zeer vermoeiend, zeer eigenwijs, zeer creatief en ondernemend, vasthoudend en strijdlustig”. Genoeg om over te schrijven dus!

Reactie verzenden

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.